Odmiana rasy pudel zabawkowy powstała na początku XX wieku w USA, przede wszystkim jako psy do towarzystwa dla osób mieszkających w blokach. Pudle zabawkowe żyją od 14 do lat. Dorosłe Jeśli biała piana jest spowodowana poważniejszym problemem, leczenie powinno być obsługiwane przez lekarza., Jednak, jeśli twój pies jest po prostu cierpi na rozstrój żołądka, twoim celem powinno być uspokojenie piany w jego jelitach. Wstrzymaj jedzenie do 12 godzin i zaoferuj swojemu psu lód zamiast wody, aż objawy ustąpią. Z Wikipedii, wolnej encyklopedii. Gaba Kulka, właśc. Gabriela Konstancja Kulka-Stajewska piosenkarka i autorka tekstów. Życiorys. Urodziła się w muzycznej rodzinie, a jej ojciec, Konstanty Andrzej Kulka, jest skrzypkiem i profesorem Uniwersytetu Muzycznego w Warszawie. Z wykształcenia jest architektem wnętrz. Z moja suczka bylam juz nie raz u weterynarza z tym problemem, nawet u 4 weterynarzy i szukalam pomocy jednak zaden nie wie co jest. Otoz moja suczka ma dwa lata, to jest york shire od malego wymiotuje biala wydzielina, tzn jak byla szczeniakiem i pila tylko mleko od matki nie wymiotowala ale gdy minal juz okres karmienia mlekiem dalam jej pokarm dla juniorow i wszystko zwrocila, kazdy pokarm Kulka, taka mała, drobna biała suczka. Na allegratce ogłaszana od ponad pół roku. Jedno zdjęcia, smutny wyraz pysia i strasznie brudne od gnoju łapki. Cena - 850zł. Tyle warte było jej życie dla kogoś, kto śmie nazywać się człowiekiem, dla kogoś, kto był jej panem. Mijają miesiące, Kulka wciąż "w Wielkość. mała (nie mieszcząca A4) Black Weeks. 20,98 zł. cena z 30 dni. 20, 66 zł. 27,65 zł z dostawą. Produkt: Torebka Likado L003 biała. dostawa we wtorek. Po około tygodniu zaczęły występować pierwsze zmiany. Pies stał się bardzo nadpobudliwy w stosunku do innych czworonogów i zaczął kręcić kółka o średnicy 1,5-2,0 m. Dodatkowo obijał się o różne przedmioty (np. śmietniki, szafy, itp.). Zareagowaliśmy natychmiast i udaliśmy się do Weta, który stwierdził, iż pies ma Lzoiw. Temperatura barwy światła: 3000K Barwa światła: biała ciepła Strumień świetlny: 350lm Typ mocowania: E14 Napięcie zasilania: 230V AC Pobór mocy: 4W Typ diody LED: SMD Kąt świecenia: 270° Wymiary (dł. x szer. x wys.): 45 x 77 mm Żywotność: 30 000 godzin Waga z opakowaniem: 34g Ilość cykli włącz/wyłącz: 50000 Czas nagrzewania lampy do 60%: 1 s Współczynnik strumienia świetlnego po 30 000 h świecenia: 30 % Czas zapłonu: <0,5 s Współczynnik mocy lampy: ≥ 0,5 Wskaźnik oddawania barw: ≥80 Współpraca ze ściemniaczem NIE Opakowanie zbiorcze: 50 sztuk Klikając na KUP TERAZ kupujesz = żarówkę LED 1 szt. Serdecznie zapraszamy do naszych sklepów należących do grupy Allegro: RadkiP oraz LEDLUKS Witam. Rodzaj łupieżu ocenić można po obejrzeniu skóry głowy. Może być to nadwrażliwość na substancje zawarte w szamponach, może warto spróbować zastosować apteczne szampony hypoalergiczne. Do tego jednak czasu konieczne jest leczenie. Bardzo prawdopodobne jest iż mamy do czynienia z łupieżem pospolitym, który często związany jest z zakażeniem grzybiczym, a niepowodzemnie w jego leczeniu wynika z braku cierpliwości-niestety jest ono długotrwałe. Warto zakupić szampon apteczny przeciwłupieżowy i stosować zgodnie z instrukcją. Jeszcze lepszym rozwiązaniem jest stosowanie kuracji zaleconej przez dermatologa, która oprócz maści składać się powinna z preparatów do mycia i pielęgnacji skóry głowy z łupieżem - również zaleconych przez dermatologa. Pozdrawiam. Samoyeda trudno jest pomylić z jakimkolwiek innym psem, nawet z podobnymi rasami innych białych szpiców. Charakterystyczny „uśmiech samojeda” sprawia, że psy tej rasy wyglądają na zawsze radosne i przyjazne – całe szczęście pierwsze wrażenie zazwyczaj dobrze odpowiada charakterowi. Nie da się ukryć, że na zdjęciach wyglądają jak białe anioły, idealne psie chmurki, które tylko czekają na przytulanie się w zimowe wieczory. Bardziej realistyczny obraz wyłania się po pierwszym spotkaniu na żywo. Choć faktycznie najczęściej są w pogodnym nastroju i zawsze gotowe obdarzyć czułością każdą napotkaną osobę, z podobnym entuzjazmem witają błotniste kałuże, a swój entuzjazm wyrażają głośnym szczekaniem. Nie jest to może opis wymarzonego, białego psa, lecz kto świadomie zdecyduje się na samojeda z wszystkimi jego zaletami i wadami, zyska wiernego przyjaciela, z którym nigdy nie będzie się nudzić. Spis treści Historia rasy Charakter i osobowość Dla kogo samoyed Zdrowie samoyeda Żywienie – karma dla samoyeda Pielęgnacja samoyeda Samoyed – wzorzec rasy i wygląd Imię dla samoyeda Ile kosztuje samoyed Historia rasy Samoyedy to psy, które przez wieki towarzyszyły Nieńcom (znanym także jako Samoyedzi). Ten koczowniczy lud żyjący na terenach północnej Rosji, niemal pod kołem podbiegunowym, żył z białymi szpicami niemal od zawsze. Trudno jest powiedzieć, kiedy rasa została ukształtowana. Co jednak ciekawe, choć Nieńcowie nie skupiali się na ingerencji w ich wygląd, od zawsze preferowali psy o białym umaszczeniu. Samojedowie kochali swoje psy i spędzali z nimi czas nie tylko podczas pracy (polowania, ciągnięcie zaprzęgu, wypas reniferów), ale też podczas chwil relaksu. Psy bawiły się z dziećmi, a nocą pupil spał razem ze swoją rodziną – dzięki temu wszystkim było cieplej w surowym klimacie Syberii. Dzięki takiemu podejściu samojedy różnią się znacząco charakterem od pozostałych szpiców północy – potrzebują bliskiego kontaktu swoich ludzi i są łagodniejsze. Samojedy zdobyły popularność poza granicami swojej malej ojczyzny dzięki polarnikom, którzy zachwycili się wytrzymałością tych pięknych psów. Samojedy, znane wtedy jako Bjelkiers, towarzyszyły norweskiemu naukowcowi Fridtjofowi Nansenowi podczas próby zdobycia Bieguna Północnego w 1895 roku. Pomimo że wyprawa skończyła się niepowodzeniem, a żadnemu psu nie udało się z niej wrócić, Nansen zachwycił się ich determinacją i przyjaznym charakterem. Samojedy uczestniczyły też w wyprawie Roalda Amundsena na biegun południowy w 1911 roku. Docenione przez pierwszych badaczy, zdobyły tak dużą sławę, że niemal wszystkie ekspedycje odbywały się z ich udziałem. Można założyć, że większość żyjących obecnie samojedów to potomkowie psów uczestniczących w odkrywaniu Arktyki i Antarktyki. Psy, które należały do zaprzęgu polarników, wracały wraz z nimi do Europy. Pierwszy samojed przybył do Anglii razem z Ernestem Kilburnem-Scottem, zoologiem, który uczestniczył w wyprawie do Archanielska w 1880 roku. Zachwycony swoim pierwszym szczeniakiem samojeda, wrócił na Syberię, by sprowadzić do ojczyzny więcej tych wspaniałych psów. To on w dużym stopniu odpowiada za rozpropagowanie rasy, opracował też pierwszy wzorzec samoyeda w 1909 roku. W 1912 roku rasa została uznana przez Kennel Club. Charakter i osobowość Samoyed jest pogodnym i przyjaźnie nastawionym do świata psem, który w większości przypadków będzie z radością witał każdego człowieka, innego psa i z dużym prawdopodobieństwem także inne zwierzęta. Pogodny i bezkonfliktowy charakter samojeda na co dzień poprawia humor wszystkim, którzy mają z nim kontakt, lecz ma też swoje trudniejsze strony. Samojed kocha wszystkich ludzi i zazwyczaj jest wyjątkowo ufny wobec obcych. Oznacza to, że nie tylko nie sprawdzi się jako pies obronny, ale też trzeba będzie uważać, by sam nie padł ofiarą złodzieja. Wyjątkowo przyjazne nastawienie wobec innych psów nie oznacza też, że nie będzie on wymagał socjalizacji. Samoyedy jako psy żyjące kiedyś w większych grupach, czują często nieodpartą chęć zaprzyjaźniania się z psami poznanymi na spacerze. Początkowo Twój samoyed może nie do końca rozumieć, czemu nie każdy pies ma ochotę na wspólną zabawę. Z drugiej strony, na widok psiego kolegi pupil może chwilowo ogłuchnąć na wszelkie komendy, by przywitać się ze znajomym. Konieczny jest więc trening posłuszeństwa ze szczególnym naciskiem na przywołanie. Samojed jest też psem nieco niezależnym i upartym. Choć niezwykle inteligentny (wbrew temu, co czasami zdarza się mówić zniecierpliwionym opiekunom), samojed czasami wydaje się nie do końca rozumieć koncepcję robienia czegoś tylko dlatego, że jego opiekun tego chce. Nie wyklucza to wielkiej miłości białego miśka do swojego człowieka, jednak należy się liczyć z tym, że samojed od czasu do czasu będzie miał inny pomysł na życie niż jego przewodnik. Są to kwestie, nad którymi można z powodzeniem pracować, jednak są psy mniej lub bardziej podatne na szkolenie. Warto też wiedzieć, że samojed to rasa, która bardzo głośno okazuje wszelkie uczucia. Szczekanie jest dla nich sposobem komunikacji, niekoniecznie oznacza ostrzeżenie przed niebezpieczeństwem. Samojed chętnie z Tobą porozmawia na każdy temat, a jego zasób dźwięków jest imponujący. To nie tylko klasyczne szczekanie, ale też wycie, mruczenie, mlaskanie i szereg innych, które trudno jest nawet opisać. Niestety oznacza to, że samojed może nie być najlepszym wyborem, jeżeli mieszkasz w bloku i masz napięte relacje z sąsiadami. Może się okazać, że Twój pupil nabierze ochoty na poszczekanie sobie w środku dnia podczas Twojej nieobecności – niekoniecznie z powodu lęku separacyjnego, ale tak po prostu, w ramach spontanicznego śpiewania sobie. Przy wszystkich minusach życia z tym kochanym, lecz niepokornym psem, jest to wspaniały towarzysz życia. Jak widać, nie jest to pies dla każdego, jednak życie z nim jest jedną, wielką przygodą. Dla kogo samoyed Trzeba przyznać, że samojed to charakterystyczny pies, którego lepiej nie wybierać na towarzysza, kierując się tylko wyglądem – choć ten też ma duże znaczenie. Biały pies o gęstej, podwójnej sierści dla osoby, która ubiera się na czarno oznacza codzienne czyszczenie ubrań rolkami przed wyjściem z domu. Chyba że nieco sierści na ubraniach nie jest dla Ciebie powodem do stresu – wtedy samojed będzie psem dla Ciebie. Ogólnie dystans do pewnych rzeczy przy samojedzie jest raczej wskazany. Pies dla osób aktywnych Mówi się, że samojed ma najmniejszą potrzebę ruchu i pracy ze wszystkich szpiców z północy. Naszym zdaniem jest to sformułowanie bardzo mylące. Samoyed ma bowiem bardzo dużą potrzebę ruchu, to, że nie jest pod tym względem aż tak wymagający jak np. husky, czy malamut nie zmienia faktu, że potrzebuje większej aktywności niż większość psów. Jeden dłuższy spacer dziennie może nie wystarczyć, a znudzony samoyed na pewno sam znajdzie sobie rozrywkę w postaci przemeblowania mieszkania lub zmiany aranżacji ogródka. Niestety zazwyczaj jego pomysły w zakresie urządzania wnętrz nie są doceniany przez nasz niedoskonały, ludzki zmysł estetyczny, rozsądniej więc będzie zapewnić samoyedowi regularne dalsze wycieczki. Warto jednak powiedzieć, że ulubioną aktywnością może być po prostu włóczęga terenowa z opiekunem. Na ćwiczenia z zaprzęgiem najlepiej poczekać do 15 miesiąca życia i organizować pierwsze treningi, gdy badania na dysplazję stawów biodrowych po osiągnięciu docelowego wzrostu pozwolą na taką aktywność. Nie ma żadnych przeciwwskazań, by ćwiczyć z samoyedem psie sporty, warto jednak ostrzec, że nie jest to typowy pies sportowy. Choć można wypracować z samoyedem współpracę podczas treningu, będzie to trudniejsze niż z rasami słynącymi ze swoich osiągnięć, np. border collie. Samoyed jest absolutnym przeciwieństwem postawy „will to please” bordera, co sprawia, że osoba początkująca w typowych sportach kynologicznych z samojedem łatwo może się zniechęcić. Samoyed i dzieci Samoyed kocha dzieci, a dzieci kochają samoyeda. Choć istnieją oczywiste różnice między konkretnymi psami, które mogą mieć do zabawy mniejszy lub większy zapał, ogólnie samoyedy są szczęśliwe, mogąc codziennie spędzać czas z dziećmi, a dzieci są uwielbiają przytulać się do tego uroczego miśkowatego psa. Pamiętajmy jednak, że każda miśkowatość ma swoje granice, dlatego dzieci powinny poznać zasady zabawy z czworonożnym przyjacielem, by nie naruszyć jego cierpliwości. Choć samoyed może być doskonałym psem rodzinnym, na pewno nie jest psem dla dziecka. Odpowiedzialność za psa zawsze należy do dorosłego, a stopień uczestnictwa w opiece dziecka powinien być dostosowany do możliwości dziecka. Warto też wziąć pod uwagę, że wyprowadzenie na spacer silnego psa, który nie zawsze jest posłuszny, to zadanie wyłącznie dla dorosłej osoby, ewentualnie dla starszego nastolatka. Samoyed i inne zwierzęta Samojed jest pełen miłości do całego świata, a szczególnie do innych przedstawicieli swojego gatunku. Socjalizacja jest jednak konieczna, by młody samojed zrozumiał, że nie każdy pies będzie reagował na jego widok równie radośnie jak on na widok… jakiegokolwiek psa. Relacje samoyeda z kotem nie są tak oczywiste. Raczej nie będzie problemu z tolerowaniem mruczącego współlokatora, ale to od konkretnego yeda i kota zależy, czy będziemy mieć w domu nierozłączną parę, czy mijających się obojętnie znajomych. Samojed i mniejsze zwierzęta? Trudno jednoznacznie powiedzieć, jak samojed zareaguje na papużkę, kawię domową, czy królika. W przeszłości samojedy czasami uczestniczyły w polowaniach razem z Nieńcami, lecz nigdy nie była to ich jedyna ani najważniejsza funkcja. Tutaj występuje podobny znak zapytania, jak w przypadku np. labradorów – bardzo radosne i towarzyskie psy, u których jednak do tej pory drzemie w jakimś stopniu instynkt łowiecki. Na pewno warto zachować ostrożność i kontrolować relacje międzygatunkowe, nawet jeżeli wydaje się, że pomimo różnicy gabarytów zwierzaki się polubiły. Zdrowie samoyeda Samojedy są raczej psami ogólnie zdrowymi, jednak nie aż tak zdrowymi, jak mogłoby się to wydawać w przypadku psów rasy pierwotnej. Choć rasa ukształtowała się niemal bez ingerencji człowieka, a plany współczesne plany hodowlane nie wpłynęły negatywnie na ich zdrowie, samojedy są narażone na kilka chorób typowych dla tej rasy. Jest to w pewnym stopniu cena za ich śnieżnobiałą sierść – białe psy są o wiele częściej narażone na choroby oczu i uszu, często mają także problemy dermatologiczne. Najczęstsze choroby samojedów: Dysplazja stawów biodrowych Dysplazja stawów łokciowych Dysplazja siatkówki Zaćma Niedoczynność tarczycy Cukrzyca Zespół rozszerzenia i skrętu żołądka Postępujący zanik siatkówki (PRA) Niedoczynność tarczycy Ryzyko choroby zmniejsza się, jeżeli pupil pochodzi z hodowli, która bada rodziców przed planowanym kryciem i dopuszcza do hodowli wyłącznie psy zdrowe. Samo szczenię powinno być też przebadane pod kątem dysplazji i chorób oczu. Samoyedy, które nie maja przed sobą kariery hodowlanej ani wystawowej, warto wykastrować. Samce mają skłonność do raka prostaty w późniejszym wieku, a zabieg pozwoli uniknąć choroby w przyszłości. Żywienie – karma dla samoyeda W przypadku samojedów nie mniej ważne od tego, jaką karmę otrzymuje pupil jest to, jak ją otrzymuje. Jako rasa narażona na rozszerzenie i skręt żołądka, samojed powinien otrzymać karmę po spacerze, po posiłku natomiast nadchodzi czas na relaks. Innym czynnikiem, jaki warto wziąć pod uwagę podczas wyboru karmy, jest skłonność do dysplazji stawów biodrowych. Karma ze składnikami aktywnymi wspierającymi stawy warto stosować nawet jeśli pupil ma idealne wyniki badań – dysplazja może pojawić się w późniejszym wieku, nawet jeżeli pies miał zdrowych rodziców, dlatego o stawy warto dbać regularnie. Pozostałe wskazówki dietetyczne nie różnią się szczególnie od ogólnych zaleceń dla wszystkich psów. Wysokomięsna, bezzbożowa karma z prostym składem będzie najbardziej odpowiednia. DLA PSA / KARMA DLA PSA Polecane karmy dla samoyeda: Fitmin For Life Adult All Breeds 15kg + karma mokra gratis! Wiejska Zagroda Indyk z jabłkiem dla szczeniąt psów ras dużych 2kg Fish4Dogs Finest Sardine Complete sucha karma dla psów ras dużych 12kg Brit Pate & Meat Puppy 12x400g Pet Republic Mono Protein dziczyzna dla psa 6x400g Pielęgnacja samoyeda Pielęgnacja samojeda jest prostsza, niż mogłoby się to wydawać. Choć imponująca sierść wygląda na trudną do pielęgnacji, tak naprawdę pod tym względem jest łatwiej, niż można by było przypuszczać. Dwuwarstwowa sierść samojeda wydaje się miękka i delikatna, lecz tak naprawdę jest ona raczej sztywna. Szata samojeda nie tylko chroni pupila przed zimnem, ale też wyróżnia się właściwościami samoczyszczącymi. Błoto samo wykrusza się z sierści, co oznacza, że po spacerze nie zawsze trzeba od razu wsadzić ulubieńca do wanny, lecz najczęściej konieczne będzie odkurzanie. Samoyeda wystarczy regularnie wyczesywać. Lepiej nie zaniedbywać czesania. Poza względami czysto estetycznymi (mniejsza ilość sierści w mieszkaniu) czesanie zapobiega filcowaniu się podszerstka, które jest nie tylko nieestetyczne, ale może też powodować zapalenie skóry. Przed czesaniem warto użyć odżywki ułatwiającej rozczesywanie w sprayu. Kąpania samojedów lepiej w miarę możliwości unikać. Choć są to psy odporne, wyjście z mokrą sierścią może wywołać chorobę, a suszenie ich sierści po kąpieli jest prawdziwym wyzwaniem. To zadanie zajmuje czasami niemal cały wieczór – polecamy od razu zaopatrzyć się w naprawdę solidną suszarkę, jeżeli tylko możesz – całkiem niezłym pomysłem może okazać się zakup suszarki dla zwierząt. By podkreślić śnieżnobiałą sierść, polecamy korzystanie z szamponów dla psów o białej sierści. Pozostałe zabiegi pielęgnacyjne są standardowe: obcinanie pazurów, pielęgnacja oczu i uszu, czyszczenie zębów. Samoyed – wzorzec rasy i wygląd Kraj pochodzenia: Rosja Klasyfikacja FCI: Grupa 5 – szpice i psy pierwotne, sekcja 1 – północne psy zaprzęgowe Wysokość: Psy ok. 57 cm, suki ok. 53 cm Waga: 25-30 kg. Wrażenie ogólne: Średniej wielkości, elegancki biały szpic. Silny, wytrzymały i pełen wdzięku. Na pierwszy rzut oka można odróżnić samca od samiczki. Temperament: Przyjacielski, otwarty, czujny i aktywny, bardzo towarzyski. Głowa: Mocna i klinowata. Oczy: Ciemnobrązowe, szeroko rozstawione. Nieco skośne, o migdałowym kształcie. O „śmiejącym się” miłym wyrazie. Uszy: Proste, małe i mięsiste. Trójkątne, nieznacznie zaokrąglone na końcach. Osadzone wysoko i szeroko. Szyja: Mocna, średniej długości, dumnie noszona. Tułów: O długości nieznacznie przekraczającej wysokość w kłębie. Szeroka, głęboka i długa klatka piersiowa. Ogon: Wysoko osadzony. Kończyny: Widziane z przodu – proste i równoległe. Chód energiczny i swobodny, niestrudzony. Sierść: Podwójna okrywa włosowa. Włos okrywowy gęsty, elastyczny, gruby i obfity. Podszycie krótkie, delikatne, gęste. Umaszczenie: Czysto białe, kremowe lub biało-biszkoptowe (białe z małą ilością biszkoptowych znaczeń). Imię dla samoyeda Imię dla psa: Alfa, Bolt, Śnieżek, Płatek, Olaf, Fluffy, Polar, Snow, Kokos, Jogurt, Mleko, Casper, Bieluch, Bongo, Bounty, Czester, Dyzio, Gandalf, Jogi, Fiodor, Loki, Marley, Odyn, Szogun. Imię dla suczki: Alaska, Alba, Bianka, Bajka, Pianka, Bella, Bambi, Beza, Candy, Dolly, Owca, Freya, Fruzia, Kika, Kora, Kulka, Lexy, Lola, Masza, Nika, Perła, Pusia, Pyza, Rosita, Śnieżka. Ile kosztuje samoyed Pomimo że hodowli samojeda w Polsce jest sporo, ceny są raczej wysokie. Szczeniak z hodowli ZKwP będzie kosztował powyżej 6500 zł. Cena będzie też uzależniona od skojarzenia i przeznaczenia szczeniaka – zdarza się, że szczenięta, dla których nie planuje się kariery wystawowej, będą odrobinę tańsze od tych, które zapowiadają się na przyszłych czempionów. Czytaj również: Pies ~ Rasy psów Być może zainteresuje Cię również ten wpis: 5 pomysłów na zabawę z psem w domu Poprzedni wpis: Papuga żako - informacje dla przyszłego opiekuna Dokładnie rok temu przygarnęłam ze schroniska małą, białą kulkę. Pies nie rasowy, niby to husky, niby wilczur. Problem polega na tym, że jest to pies niesamowicie płochliwy, wszystkiego się boi, nie lubi obcych. Nie ma się co dziwić, wiele w swoim krótkim życiu już przeżyła, więc postanowiłam jej to nieco wynagrodzić i należycie się nią zaopiekować. Idziemy sobie dzisiaj spokojnie polną drogą. Nie chodzi tutaj dużo osób, zwłaszcza o tej porze. Zawsze wybieram tę trasę, bo wiem jak mój pies reaguje na obcych - ucieka, wyrywa się, staje na dwóch łapach i dalej nie chce iść. Nagle jednak z daleka widzę, że idzie jakiś mężczyzna z kilkuletnią dziewczynką. Sadzam psa na poboczu, staram się ją zająć zabawą, żeby tylko nie zaczęła uciekać. - OOOO! JAKI ŚLICZNY PIESEK! MOGĘ POGŁASKAĆ?! TATUSIU PROSZE! Pies momentalnie zesztywniał, trzymam ją mocno za obrożę i kiwam głową do mężczyzny, żeby lepiej nie podchodzić. - Oczywiście, że możesz - odpowiada cały w skowronkach i durnie się do mnie uśmiecha. Mówię do mężczyzny, że pies się boi, że nie chcę żeby ktoś obcy mojego psa głaskał, żeby zabrał dzieciaka. Dziecko w ryk. Ojciec zaczyna na mnie wrzeszczeć. Pies w tym samym czasie dostaje furii, cudem udaje mi się ją powstrzymać od ucieczki. Dowiedziałam się, że jestem "podłą k*rwą". W gratisie pan dorzucił "oby ten twój zasrany pies zdechł". I jak gdyby nigdy nic sobie dalej poszli. spacer z psem (41) Pobierz ten tekst w formie obrazka Szpic miniaturowy (pomeranian) jest najmniejszym ze szpiców. Uroczy, nieagresywny i chętny do zabawy od lat wzbudza zainteresowanie swoim charakterem. Charakterystyczny jest też jego wygląd – szpic miniaturowy jest puchaty i ma sterczącą sierść, przez co często bywa porównywany do puszystej kuleczki lub pluszowej zabawki. To jednak prawdziwy psiak z krwi i kości, a w dodatku – prawdziwy wulkan energii. Co warto o nim wiedzieć? Jak się nim opiekować i kto jest w stanie stworzyć mu dobry dom? Oto szczegółowe informacje! 1. Szpic miniaturka – jeden z najstarszych psów świata 2. Uroczy wygląd – Szpic miniaturka 3. Szpic miniaturka – kwestie zdrowotne 4. Szpic miniaturka – właściwa pielęgnacja 5. Szpic miniaturka – charakter, temperament, usposobienie 6. W jakim domu szpic miniaturowy będzie najszczęśliwszy? 7. Pomeranian – szpic miniaturowy. Podsumowanie Szpic miniaturka – jeden z najstarszych psów świata Gdy się patrzy na puszystego, malutkiego szpica łatwo jest uwierzyć, że to jedna ze współczesnych ras psów. Prawda jednak jest zupełnie inna. Szpic miniaturowy to jedna z najstarszych ras na świecie! Uznawana za najbardziej prawdopodobną teoria na temat ich pochodzenia mówi o tym, że szpic miniaturowy wywodzi się bezpośrednio od prastarego psa torfowego i liczy sobie przeszło sześć tysięcy lat. Najstarszy wizerunek tego psa pochodzi z roku 400 przed naszą erą i umieszczony został na attyckim dzbanie na wino. Pierwotnie szpic miniaturowy był powszechnie używany jako pies stróżujący i służący do polowań. Część tych psów – zwłaszcza te w odmianie nordyckiej, do tej pory jest wykorzystywana do polowań. Szpice z Europy Środkowej jednak nie mają już tak rozwiniętego zmysłu myśliwskiego. Szpic to jednak bardzo pojemne określenie, które mieści w sobie różne rasy – szpic miniaturowy, szpice wilcze, szpice fińskie, szpice duże, szpice średnie, szpice małe. Kiedy zaczyna się historia tych miniaturowych? Przyjmuje się, że wszystko zaczęło się od szpiców średnich, które żyły na terenach Pomorza i razem z księżniczką meklemburską i jej dworem zawędrowały do Anglii w czasach króla Jerzego III. Tam angielscy hodowcy poszli właśnie w taki typ hodowli tych psów, który zakładał ich miniaturyzację i jak największe zwiększenie ilości ich sierści, by były maksymalnie puszyste. Maleńkie, bo ważące po około dwa kilogramy, bardzo puszyste pieski zrobiły prawdziwą furorę i szturmem podbiły serca ludzi. Anglicy tak bardzo zakochali się w tych niewielkich psiakach, że wręcz poczuli się twórcami tej rasy, nazywanej także „pomeraninem”, od słowa „Pomorze”, czyli miejsca, z którego przybyły do Wielkiej Brytanii. Rasa została oficjalnie uznana w 1870 roku, a w 1898 roku ustalono jej pierwszy wzorzec – miało to miejsce w Wielkiej Brytanii. Całkiem niezależnie od wydarzeń na Wyspach Brytyjskich, szpice rozwijały się w Niemczech. To tam w 1899 zaistniał Związek Szpiców Niemieckich, który podzielił szpice zależnie od ich wielkości. Wtedy wyróżniono właśnie szpice wilcze, duże, średnie, małe i miniaturowe. W latach 1895-1910 został też opracowany europejski wzorzec tej rasy, który został oficjalnie przyjęty przez Międzynarodową Federację Kynologiczną. Co ciekawe, jest to jeden wzorzec rasy, który stosuje się w przypadku szpiców każdej wielkości. Pierwsze szpice miniaturowe w Polsce pojawiły się w 1985 roku. Uroczy wygląd – Szpic miniaturka Szpic miniaturowy jest jednym z tych psów, które zwracają na siebie uwagę – ich sierść jest naprawdę imponująca. Tak samo jak sama sylwetka – jest niewielka, ale niezwykle proporcjonalna, w dodatku idealnie wpisuje się w kwadrat. Gdyby popatrzyć na szpica miniaturowego właśnie wpisanego w kwadrat, okazałoby się, że górna linia biegnie od stojących uszu, przebiega przez prosty i stosunkowo krótki grzbiet, a potem biegnie do ogona. Głowa szpica miniaturowego jest raczej średniej wielkości, czaszka jest szeroka i płaska, z kolei kufa spiczasta. Oczy są proporcjonalne do głowy i nieco skośne. Uszy są małe, sterczące i bardzo wysoko osadzone. Każdy szpic miniaturowy ma ten sam wzorzec, więc budowa ich ciała jest taka sama. Zauważalny jest jednak pewien wzór – im pies jest mniejszy, tym bardziej jego sylwetka jest zwarta. To właśnie dlatego szpic miniaturowy wygląda jak mała, puchata kuleczka. Uwagę zwraca też sierść, którą może pochwalić się szpic miniaturowy. Opis wzorcowy zakłada, że pies będzie miał gęstą, obfitą sierść, która nie przylega do ciała gładko, ale odstaje. Psy rasy szpic miniaturowy mają też wełniasty podszerstek, a także sporo frędzli na tylnych częściach kończyn, portki na udach, a także bardzo imponujący kołnierz dookoła szyi. Dozwoloną maścią jest ta biała, brązowa, pomarańczowa, szara lub czarna. Dozwolone są też szpice miniaturowe w innych kolorach, choć jeśli pies tej rasy jest łaciaty, to łaty mogą znajdować się tylko na białych częściach. Szpic miniaturka – kwestie zdrowotne Szpic miniaturowy nie słynie jako chorowita rasa, wręcz przeciwnie, ma opinię psa raczej zdrowego. Typowym problemem tych zwierząt jest to, co dręczyć może psy wszystkich małych ras – problemy z rzepkami. Dlatego dla bezpieczeństwa szpica miniaturowego najlepiej jest nie pozwalać mu skakać z wysokich mebli. Z drugiej strony też musisz swojemu szpicowi zapewnić wystarczającą dawkę ruchu, by mógł ćwiczyć mięśnie łapek. Szpice miniaturowe mogą też zacząć cierpieć z powodu hipoglikemii lub niedoczynności tarczycy. Psy, które mają nadwagę, mogą też mieć problemy z sercem. Szpic miniaturowy, jak każda mała rasa, może też być zagrożony zapadnięciem tchawicy. Można jednak temu zapobiec – najbezpieczniej jest wyprowadzać psa tej rasy na spacery w szelkach, by nie ciągnąć go za obrożę podczas prowadzenia na smyczy. Alopecia X to bardzo rzadka choroba, ale nią też są zagrożone szpice miniaturowe. W dodatku nigdy nie można jej wykluczyć z hodowli, bo objawia się u psa pomiędzy pierwszym a szóstym rokiem życia. Choroba ta sprawia, że sierść psa zaczyna wypadać. Chore na nią szpice należy chronić przed zbyt ostrym słońcem i zbyt długim przebywaniem na słońcu. Szpic miniaturowy to niewielki piesek, dlatego nie potrzebuje dużo jeść. Nadal jednak potrzebuje przede wszystkim jedzenia bardzo wysokiej jakości – od tego w dużej mierze zależy jego zdrowie, a także kondycja jego sierści. Możesz przygotowywać mu posiłki samodzielnie w domu, ale też podawać komercyjne karmy mokre lub suche. Szpic miniaturka – właściwa pielęgnacja Nie można powiedzieć, że właściwa pielęgnacja szpica miniaturowego jest prosta i poradzi sobie z nią każdy. To jest bardzo wymagający pies. Szpic miniaturowy słynie ze swojej sierści, jednak żeby zawsze była piękna i wzbudzała zachwyt, wymaga sporej ilości czasu i odpowiednich zabiegów. Sierść jest bardzo gęsta i wymaga starannego, codziennego wyczesywania. Należy też bardzo uważać na podszerstek – ma on tendencje do zbijania się, przez co trzeba go bardzo starannie wyczesywać. Z drugiej strony nie należy jednak wyczesywać go zbyt wiele, bo wtedy sierść straci swoją imponującą objętość. Psy tej rasy należy też stosunkowo często kąpać, nie częściej jednak niż raz w miesiącu. Dosyć trudno jest też podczas kąpieli równomiernie rozprowadzić kosmetyki takie jak szampony, ale to bardzo ważne, by trafiły one wszędzie, nawet mimo bardzo gęstego podszerstka. Po kąpieli szpic miniaturowy (pomeranian) musi być jeszcze raz wyczesany, by sierść się nie zbiła, a także bardzo dobrze wysuszony. Pozostawienie mokrych miejsc może doprowadzić do pojawienia się problemów skórnych. Nie można ich golić, bo sierść nigdy już nie odzyska swojego kształtu. Strzyżenie także jest kwestią bardzo problematyczną, dlatego najlepiej pozostawić je w rękach doświadczonego i wykwalifikowanego groomera. U niektórych psów tej rasy mogą pojawiać się również zacieki koło oczu, dlatego trzeba je regularnie czyścić i przemywać. Szpic miniaturowy ma też problemy ze ścieraniem pazurków, dlatego należy tego pilnować i skracać je samodzielnie w razie potrzeby. Szpic miniaturka – charakter, temperament, usposobienie Błędem jest uważanie psów tej rasy za leniwych, delikatnych kanapowców. Jaki więc jest naprawdę szpic miniaturowy? Charakter tej rasy w niczym nie ustępuje większym odmianom szpiców. Tak samo są to psy bardzo odważne i lubiące przebywać w ruchu. Są też bardzo inteligentne i niesamowicie wręcz związane z człowiekiem – nie cierpią pozostawać same, a za swoim ukochanym opiekunem potrafią chodzić jak cień. Szpic miniaturowy swoich opiekunów kocha miłością szczerą i bezgraniczną, choć wobec obcych bywa nieufny. Jego niesamowita odwaga sprawia też, że bywa bardzo zaczepny w stosunku do innych psów. Szpic miniaturowy z natury jest raczej niezależny, a to w połączeniu z dużą inteligencją sprawia, że może być nieco trudny i problematyczny w szkoleniu. Jednak przyuczanie go od szczeniaka i wykazanie się dużą cierpliwością może pomóc go wyszkolić. Jest w stanie łatwo przyzwyczaić się do nowych warunków – poradzi sobie zarówno w małym mieszkaniu, jak i w domu z ogrodem. To pies energiczny, który musi gdzieś wyładować energię, dlatego należy poświęcić mu czas i bawić się z nim. Szpic miniaturowy nie wymaga za to dużej ilości długich spacerów. Może dogadać się z innymi psami, ale bywa w stosunku nich zaczepny, dlatego najbezpieczniejszy jest w otoczeniu psów podobnej wielkości. W jakim domu szpic miniaturowy będzie najszczęśliwszy? Szpic miniaturka, pomeranian, to nie jest pies dla każdego – jego pielęgnacja jest dość czasochłonna, w dodatku wymaga pewnej wprawy. To też psy, które bardzo mocno przywiązują się do swojej rodziny – na tyle, że nie lubią zostawać same, a zostawienie szpica miniaturowego pod opieką kogoś innego na czas urlopu może wyrządzić mu ogromną krzywdę, dlatego trzeba liczyć się z tym, że szpica miniaturkę najlepiej jest zabierać ze sobą wszędzie. To psy bardzo energiczne, dlatego należy poświęcić im dość czasu, by mogły się pobawić. Ich niewielki rozmiar sprawia, że raczej nie nadają się do domów z dziećmi – mogłyby być ich towarzyszami zabaw, ale są bardzo małe i dziecko, zwłaszcza młodsze, mogłoby przypadkowo zrobić mu krzywdę. To nie są typowe, leniwe psy kanapowe. Szybko jednak przystosowują się do nowych warunków, dlatego będą się dobrze czuły niezależnie od wielkości mieszkania. Mogą zaczepiać inne psy, dlatego lepiej czują się trzymane osobno lub z psami o podobnej wielkości. Pomeranian – szpic miniaturowy. Podsumowanie Szpic miniaturowy, pomeranian, wyhodowany został w Wielkiej Brytanii, niezależnie rozwijały się także w Niemczech. Wzorzec rasy wszystkich szpiców jest taki sam – niezależnie od ich wielkości. Szpice miniaturowe najbardziej słyną – poza swoimi niewielkimi rozmiarami – z bardzo gęstej, sterczącej sierści. To rasa dość zdrowa, choć narażona na typowe choroby, które nękają psy małych ras – w tym problemy z łapkami, dlatego nie mogą skakać z wysokich kanap czy krzeseł na ziemię. Z natury są energiczne i chętne do zabawy, bardzo mocno przywiązują się do swoich opiekunów i nie lubią zostawać same. Bardzo dumne i niezależne, bywają też dość głośne, jeśli nie zostaną nauczone odpowiedniego zachowania. Sprawdź również nasz ranking najdroższych psów na świecie oraz rasy psów do zamieszkania w bloku

pies mała biała kulka